Artikelen en tips

Hier vind je artikelen over konijnengedrag en tips om het leven van je langoor nog leuker te maken.

Twee broertjes/zusjes of een broertje en een zusje uit hetzelfde nest konijen koppelen - "goed idee" of "nee nee!"?

“Ja maar, onze konijnen zijn broertjes/zusjes/broer en zus…”

Of: waarom een koppeling tussen konijnen uit hetzelfde nestje toch mis kan gaan.


11 jaar was ik. Ik logeerde bij mijn nichtje en daar hadden ze een nest jonge konijnen in de tuin. Wat was ik gefascineerd door die diertjes met hun zachte grijze vacht. Elk moment dat we niet aan het spelen waren, kroop ik in de ren om ze te aaien. Geen wonder; de enige huisdieren die ik de afgelopen jaren had gehad waren goudvissen en ik hunkerde al jaren naar een dier dat niet enkel om naar te kijken was.


Aan het eind van de logeerpartij keek ik mijn moeder smekend aan. Ik kon het bijna niet geloven toen ze “ja” zei en we twee van die leuke langoortjes mee naar huis mochten nemen. Een voor mijn broertje en een voor mij. Twee gulden per stuk betaalde mijn moeder voor de gebroeders konijn, want omdat ze familie waren, moest dat goed gaan volgens mijn oom.

In het begin was dat ook zo. Maar na een paar weken begonnen we vreemde vlekken te zien op de ramen naast het gigantische hok dat mijn vader voor Knabbel en Druppel had getimmerd. Muzieknoten noemden we ze, want daar leken die vrolijk rond gesproeide urinevlekken het meeste op.

Iets minder vrolijk werd de sfeer in de ren waar ze overdag in zaten en in het hok ’s nachts. Steeds vaker waren Knabbel en Druppel bezig om achter elkaar aan te jagen. Eerst ging dat gepaard met een heleboel binkies, maar het werd steeds minder spel en steeds meer menens. Vaker en vaker vonden we plukken vacht op het gras en in het stro. Op den duur werd Druppel ’s nachts door Knabbel verbannen naar het nachthok, terwijl Knabbel het veel grotere daggedeelte in beslag nam.


Op een ochtend wilde ik Knabbel en Druppel eten geven toen ik tot mijn schrik zag dat het deurtje van het nachthok open stond. Knabbel zat tevreden te knabbelen op wat hooi, maar Druppel was verdwenen. Met mijn hart in mijn keel ging ik op zoek in de tuin. In een hoekje van het terras vond ik mijn kleine vriendje. Hij zat in elkaar gedoken te bibberen, zijn vacht doornat van de regen die die nacht met bakken uit de hemel was gekomen. Ik tilde hem op en zag gelijk dat er iets niet klopte. Het onderste deel van Druppels achterpoot bungelde erbij.

De dierenarts zei dat de poot inderdaad gebroken was en wel op de meest moeilijke plek, namelijk vlakbij het gewricht. Hij kon het opereren en een pen in de poot zetten, maar dat zou meerdere honderden guldens kosten en dan nog was de kans op slagen fifty/fifty. Mijn ouders zeiden dat ze voor een konijn dat maar twee gulden had gekost niet zoveel geld over hadden en Druppel bleef achter bij de dierenarts.

Ik was ontroostbaar…


Toen ik 11 was er nog maar weinig bekend over konijnengedrag. Gelukkig is dat nu een stuk beter. Alleen krijg ik nog regelmatig mailtjes van mensen die bij de dierenwinkel of een fokker twee broertjes, twee zusjes of een zusje en een broertje hebben meegekregen onder het mom van “het is familie, dus dat gaat prima.”

Dit is dus nog zo’n misverstand over konijnen dat ik nog veel te vaak hoor langskomen. Echt mensen, het is NIET waar dat je met nestgenoten gegarandeerd een leuk koppeltje krijgt.

Het lijkt allemaal prima te gaan in het begin, net als bij mij toen, want jonge konijnen vinden het hartstikke gezellig bij elkaar zolang ze nog niet in de puberteit zijn gekomen. En - zoals ik pas al beschreef in “Waarom een koppeling met een jong konijn heel vaak mislukt” - daar zijn er drie van, zodat je helaas extra veel kans hebt dat het fout gaat. Simpelweg omdat het feit dat ze familie zijn plotseling niets meer betekent als ze volwassen worden. Opeens gaan ze elkaar als concurrenten zien als ze van hetzelfde geslacht zijn, of als een potentiële partner als het om een dametje en een heertje gaat. En omdat konijnen bijzonder kieskeurig zijn wat betreft hun partnerkeuze, loopt de relatie helaas vaak spaak op dat moment.


De combinatie broer-zus kan overigens wel slagen als de konijnen qua karakter bij elkaar passen zodra ze volwassen worden. Dan is het wel essentieel om het broertje in een aangrenzende ren te houden vanaf het moment dat ze het nest hebben verlaten (ofwel: als ze rond de 8 weken oud zijn) en hem te laten castreren zodra zijn testikels zijn ingedaald (meestal rond de 12 weken).

Nadat de hormonen uit het lichaam van het jonge rammetje verdwenen zijn en zijn operatiewonden zijn geheeld (4-6 weken na de operatie), kan hij aan zijn zusje gekoppeld worden. Helaas is het heel goed mogelijk dat het op een leeftijd tussen de 9 en 14 maanden alsnog misgaat tussen die twee, maar dat is sowieso een risico als je konijnen al vroeg koppelt (zie “Waarom een koppeling met een jong konijn heel vaak mislukt”).


Ben jij op zoek naar een leuk setje langoren? Ga dan vooral naar de konijnenopvang, waar altijd wel een paar gekoppelde stelletjes zitten te wachten op een gouden huisje.

Veel plezier met je konijnen!

Geef je konijnen eens iets te scheuren

Silver vond dat het de hoogste tijd was voor een konijnentip. Hij liet dat met veel lawaai blijken zodat ik het niet kon missen.

Want afwisseling en verrijking van hun omgeving is een aanrader voor ieder (huis)dier. Van het kunnen uitvoeren van natuurlijk gedrag gaan ze zich namelijk beter voelen. In hun koppie. En dus ook in hun lijf.

Ik ben een voorstander van simpele, goedkope oplossingen en deze tip vinkt beide hokjes aan.

Men neme: een doos, reismandje of kooi en legge daarin een stuk papier. Dat is alles. Het liefst onbedrukt en ongebleekt, want je langoren willen er nog weleens een hapje van nemen.

O, en het is zeker aan te bevelen om het papier wat te verfrommelen en te kreuken, want dan lijkt het nog aantrekkelijker te zijn om aan te gaan scheuren, graven, knagen en trekken.

En dan maar afwachten tot wanneer je konijnen in de gaten krijgen dat er een nieuwe uitdaging op hun wacht.

Veel plezier met je konijnen!

Hier laat River even zien wat hij bedoelt.

Angel toen ze ongeveer 6 maanden oud was.

Waarom een koppeling met een jong konijn heel vaak mislukt... 🐰🐰

De afgelopen weken heb ik regelmatig mailtjes en chatberichten gekregen van konijneneigenaren die kampten met koppelproblemen. Uiteraard ben ik hartstikke blij dat steeds meer mensen weten dat konijnen groepsdieren zijn en zich dus het beste voelen als ze een langorig maatje hebben. Alleen bestaan er best wel wat misverstanden over het vinden van een geschikte partner, heb ik gemerkt.

Een van die misverstanden is de gedachte dat je gewoon een jonkie moet zoeken en het dan wel goed komt. Dat lijkt inderdaad het geval. In het begin. Want jonge konijntjes vinden het heerlijk om tegen een ander konijn aan te kruipen. Maar als dat hij/zij vervolgens in de puberteit komt, kan het alsnog mis gaan.

En konijnen hebben niet een, niet twee, maar drie puberteiten! 😳

De eerste is als ze geslachtsrijp worden op de leeftijd van 2 tot 3 maanden. Op dat moment zijn ze nog niet volgroeid, want dat is pas het geval als ze rond de 6 maanden oud zijn, het moment van de tweede puberteit. Mentaal volwassen worden ze vervolgens tussen de 9 en 14 maanden. Dat is ook het moment dat hun uiteindelijke karakter zich openbaart. En het is heel goed mogelijk dat dat karakter absoluut niet aansluit bij dat van het konijn waar ze mee gekoppeld zijn.

Het gebeurt dan ook vaak dat de derde wereldoorlog uitbreekt in je hok, ren of woonkamer zodra een konijn in zijn derde puberteit komt. Behalve dat ze het misschien niet eens zijn met de partner aan wie hun mens ze heeft uitgehuwelijkt, kunnen ze gedrag vertonen als voernijd, territoriaal gedrag, agressie, sloopgedrag en onzindelijkheid. Een beetje vergelijkbaar met menselijke pubers dus. 😉

Het is dan ook niet verwonderlijk dat er relatief veel konijnen tussen de 9 en 14 maanden worden afgestaan aan de verschillende opvangen.

Mijn tip is daarom om op zoek te gaan naar een maatje dat ongeveer een jaar oud is en je konijn daarmee te laten speeddaten. Dan weet je in ieder geval zeker welk karakter de nieuwe partner heeft en is de kans op een geslaagde koppeling het grootst. 🐰❤️🐰

Veel succes en plezier met je konijnen!

Het is weer ruitijd! De losse haren vliegen je om de oren!

Omdat je konijnen graag willen dat hun haar goed zit, wassen ze zichzelf vaak en dat betekent dat ze op dit moment een extra lading vacht binnenkrijgen. Dit kan tot verstoppingen leiden in de maag of darmen.

Even goed opletten dus wat voor keutels je konijnen produceren:
* zijn ze kleiner dan normaal?
* zien ze eruit als kettingen, verbonden door haren?
Dan is het oppassen geblazen, want dan dreigen ze een verstopping te krijgen.

Het eten van veel hooi en het drinken van water helpt je konijnen om de haren op een natuurlijke manier af te voeren. Zorg er dus zeker in de ruiperiode voor dat ze niet zonder hooi of water komen te zitten. Ennuh... eigenlijk geldt dat ze altijd toegang moeten hebben tot hooi en water. 😉

Je kunt je konijnen extra helpen bij het verharen door ze elke dag een of meer lijnzaadbrokjes te geven (de hoeveelheid hangt o.a. af van hun gewicht). Deze kan je bijvoorbeeld bij Chanty Place bestellen. Daar kan je overigens ook hooipakketten voor konijnen die slecht hooi eten vinden.

‼️ Keutelt een van je konijnen opeens helemaal niet meer, ga dan direct naar een konijnkundige dierenarts, want dan kan het helemaal mis zijn! ‼️

Veel plezier met je konijnen! 🐰😊🐰

Hester.

PS: Heb jij vragen over het gedrag van je konijn? En staat het antwoord niet in de checklist? Stuur me dan graag even een berichtje.

Silver in ruikleed.

Konijnen zitten graag op de uitkijk

In het wild leven konijnen in holen onder de grond; dat weet iedereen. Maar wist je dat ze het ook graag wat hogerop zoeken?

Door ergens op te gaan zitten, hebben konijnen een prima uitzicht over hun omgeving. Zeker als ze een plek in de buurt hebben waar ze in geval van nood snel naartoe kunnen vluchten, of als ze een dakje boven hun kop hebben, zal een konijn zich veilig genoeg voelen om een zitplek uit te kiezen die boven de begane grond ligt.

Ik heb zelf verschillende mogelijkheden in mijn kamer en in de buitenren voor de konijnen om op te klimmen of te springen, en daar maken ze dankbaar gebruik van. Op de foto zie je Angel op de eerste verdieping van een kattenkrabpaal zitten. Ze kan daar echt uren blijven en ligt er zelfs zo nu en dan te slapen. Zo veilig voelt ze zich dus op die plek.

Heb je de mogelijkheid, zorg dan voor wat hoogteverschillen in de ruimte waar je konijnen de meeste tijd doorbrengen. Dat zullen ze zeker op prijs stellen!

Veel plezier met je konijnen!

Een hele goedkope manier om de nieuwsgierigheid van je konijnen te prikkelen

Krijg jij regelmatig een pakketje thuisgestuurd? Zet de verpakking dan vooral eens in je kamer of ren. Groot of klein, met gaten erin of zonder - zo'n nieuw ding zorgt er altijd voor dat je langoren geprikkeld worden om op onderzoek uit te gaan. En hebben ze hem eenmaal uitgebreid besnuffeld, er met hun kin overheen gestreken en hem opzij geduwd, dan is de kans groot dat ze er op of in gaan zitten. Een grote doos kan je nog interessanter maken door er met een hobbymes twee gaten in uit te snijden (konijnen houden ervan als er meer dan een in-/uitgang is). En anders maken je langoren die er zelf waarschijnlijk wel in.

Vinden jouw konijnen het supereng om de doos te benaderen? Strooi er dan eens een paar brokjes omheen. Grote kans dat ze hun angst binnen de kortste keren overwinnen.

Veel plezier met je konijnen!



Huiskonijnen? Bescherm je kabels!

Hartstikke gezellig, zo'n koppel konijnen los in huis! Alleen is het wel een goed plan om je kabels te beschermen, anders kan dat voor gevaarlijke situaties zorgen. 😱⚡️

Het doorknagen van kabels is natuurlijk konijnengedrag. In het wild wonen konijnen in enorme holenstelsels. Als ze bij het graven daarvan een wortel van een boom of struik tegenkomen, "knippen" ze die even vakkundig door. Op die manier hoeven ze er niet omheen te graven en kunnen ze ongehinderd door hun gangen huppelen. Een electriciteitskabel heeft veel weg van een boomwortel en is dan ook geen enkel probleem voor de scherpe snijtanden van een konijn.

Met andere woorden, om ervoor te zorgen dat je kabels heel blijven en jij of je kinderen geen schok kunnen krijgen, is het belangrijk om er een beschermend jasje omheen te maken. Een van de makkelijkste, goedkoopste en stijlvolste manieren vind ik zelf om er een stuk doorzichtige tuinslang omheen te doen. Deze kan je in verschillende diameters per meter kopen bij een bouwmarkt als Hornbach.

Met een scherp mes snij je vervolgens de binnenkant van de tuinslang open, zodat je de kabel erin kunt doen. Het einde van de slang kun je met een stukje doorzichtige tape aan de stekker vastmaken zodat hij niet kan verschuiven. Een andere manier is om het eind met een stevig stukje binddraad vast te klemmen.

Heb je meerdere kabels lopen op een bepaalde plek in je kamer, dan kan je ofwel een stuk tuinslang met een grotere diameter, ofwel een kabelbeschermer gebruiken. Zorg er in het laatste geval wel goed voor dat deze niet open kan gaan staan, anders kunnen je langoren toch nog bij je kabels. Ook hierbij kunnen stukjes tape of binddraad uitkomst bieden.

Veel plezier met je huiskonijnen!

De beste voerbak is geen voerbak

Het zal je vast ook weleens zijn opgevallen: je hebt het voerbakje van je konijn(en) nog maar net neergezet en het is alweer leeg. Voor mij was dat de reden om naar alternatieven te gaan zoeken. En dan het liefst iets waardoor mijn langorige huisgenoten zowel langer bezig waren met eten, als dat ze er extra veel plezier in zouden hebben. Voerballen werkten prima, alleen waren ze niet makkelijk te vullen met een schep brokjes en daarnaast rolden ze te gemakkelijk onder de bank of kast.

Tijdens een van mijn zoektochten op internet kwam ik de Pipolino tegen. Een cilinder waarin je door te draaien een verschillend aantal gaatjes kunt kiezen waar het voer doorheen valt en waarbij je een klepje kunt openen om een schepje voer erin te doen. Ze zijn verkrijgbaar in verschillende maten: van Small voor kittens, cavia's en konijnen tot en met XXL voor paarden. Omdat ik de kleur van de kleinere modellen verschrikkelijk vond (roze, lichtgevend groen en babyblauw), heb ik het Large model (rood met zwart) gekozen en dat werkte fantastisch voor River en Angel (beide rond de 2 kg).

In de handleiding werd geadviseerd om te beginnen met alle gaatjes open en daar wat voer omheen te strooien, maar omdat Sunshine en River allang gewend waren aan voerballen en voerspelletjes, was dat veel te makkelijk voor hun. Ik heb dus al direct de cilinder zo ingesteld dat er maar een gaatje half open bleef. Aan het enthousiasme te merken waarmee ze achter de Pipolino aangingen en waarmee ze er dag in dag uit achteraan blijven rennen, valt het concept prima in de smaak. Bijkomend voordeel is dat de cilinder zo dik is dat hij niet onder de kast of de bank kan rollen, wat bij de meeste voerballen wel gebeurt. Ondanks dat ik 's ochtends en 's avonds een minimale hoeveelheid brokjes geef, zit er vaak nog steeds wat in als ik het klepje openmaak voor de volgende maaltijd.

Kijk hier hoe River en Angel achter de Pipolino aangaan.

Meerdere keren per dag zoeken River en Angel, ofwel samen ofwel alleen, de Pipolino op om te kijken of er nog iets in zit en rennen ze ermee door de kamer. Hierbij worden ze niet alleen fysiek maar ook mentaal uitgedaagd, bijvoorbeeld als hij tegen de muur is aangerold of een beetje klem is komen te zitten. De dierenarts is bijzonder te spreken over de fitheid en spiermassa van mijn langorige huisgenoten en zelf ben ik daar uiteraard ook hartstikke blij mee. Echt een dikke aanrader dus!

Veel plezier met je konijnen!

River met de Pipolino terwijl hij ligt uit te blazen van het er achteraanrennen.

Ook Silver en Angel zijn fans.

Heb je vragen over een van mijn artikelen?

Het zou zonde zijn om daarmee te blijven zitten, dus ik hoor graag van je!